အခ်ိန္ရွိခိုက္၊ လု႔ံလစိုက္၊ မမိုက္သင့္ေပ၊ ဒို႔တစ္ေတြ။

Monday, February 6, 2012

“ဒို႔ရြာသားေတြသြားတာ တစ္ေယာက္မွ ျပန္မလာဘူး”




ဒုိ႔ရြာသားေတြသြားတာ တစ္ေယာက္မွျပန္မလာဘူး..!
မိုး (အထက္မင္းလွ)
စံမွီရြာတြင္ ဘႀကီးၿဖိဳးဆိုသူရွိ၏။ လူစိမ္း၊ လူက်က္ မေရြး ေနာက္ေျပာင္တတ္သူဟု နာမည္ႀကီး၏။ တစ္ေန႔တြင္…၊ ပခုကၠဴနယ္ဘက္မွ ရြာစဥ္ေလွ်ာက္ ကုန္ထမ္းေရာင္းသူတစ္စု စံမွီရြာကိုေရာက္လာ၏။ ၄င္းတို႔ကို “ထမ္းသည္”ဟု ေခၚၾက၏။
စံမွီရြာတြင္ ေရာင္းခ်ၿပီး၊ ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္တြင္ အနီးနားရြာတစ္ရြာကို ဆက္လက္ေရာင္းခ်ရန္ ထြက္လာခဲ့၏။ လူစိမ္းမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ရြာကူးလမ္းမ်ားကို မသိၾက။ လမ္းေမးရန္အတြက္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိ ယာခင္းမ်ားကို စူစမ္းၾကည့္ကာ ေလွ်ာက္လာၾက၏။
          ယာခင္းတစ္ခုအေရာက္တြင္ ဘႀကီးၿဖိဳးႏွင့္ေတြ႕ရာ ……

ထမ္းသည္   ။ ဦးေလး…! ဟိုဘက္ရြာကို ဘယ္လိုသြားရမလဲ။
အႀကီးၿဖိဳး    ။ အဲဒီဘက္လမ္းပဲ-ဟု လူသြားလူလာအင္မတန္နည္းလွသည့္ ေျခလမ္းကို ညႊန္လိုက္၏။ ကြမ္းတစ္ရာညစ္ခန္႔ၾကာေသာ္  အဆိုပါထမ္းသည္တစ္စုသည္ ေရွ႕ဆက္သြားရန္ လမ္းရွာမေတြ႕ သျဖင့္ ျပန္လာၾက၏။ အခင္းထဲမွာပင္ရွိေနေသးေသာ ဘႀကီးၿဖိဳးကို ျပန္ေတြ႕ရာ……
ထမ္းသည္   ။ ဦးေလး….! ဟိုဘက္ရြာသြားတဲ့ လမ္းလည္းမေတြ႕ပါလား။
ဘႀကီးၿဖိဳး    ။အံ့ေရာ္……အံ့ေရာ္……။ မင္းတို႔ အေတာ္ထူးဆန္းတာပဲ။ တို႔ရြာကလူေတြ အဲဒီလမ္းကေနသြားတာ တစ္ေယာက္မွျပန္မလာၾကဘူး။ မင္းတုိ႔မို႔ ျပန္လာတယ္။
ထမ္းသည္မ်ား               ။ ဗ်ာ……….! ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္မလာၾကတာလဲ။
ဘႀကီးၿဖိဳး    ။ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ အဲဒါသခ်ၤဴိင္းကုန္း(သုသာန္)ကို သြားတဲ့လမ္းပဲေလကြာ-ဟူသတည္း။

0 comments:

Post a Comment